Paul Gilson (ur. 15 czerwca 1865 w Brukseli, zm. 3 kwietnia 1942 tamże) – belgijski kompozytor i pedagog okresu romantyzmu.
Życiorys Gilson dzieciństwo spędził w podbrukselskiej wsi Ruysbroeck. Tam, u miejscowego organisty, zdobywał podstawy wiedzy muzycznej. Uczył go również dyrektor szkoły muzycznej w Anderlechcie nazwiskiem Duyck. W latach 1886–1889 studiował w Brukseli kompozycję u François Auguste'a Gevaerta. W 1889 r. otrzymał Prix de Rome za kantatę Sinaī. Rozgłos przyniosło mu wykonanie szkiców symfonicznych Le mer. Utwór ten z powodzeniem wykonywano w Londynie, Paryżu, Petersburgu i w wielu miastach Niemiec. Sławę Gilsona ugruntowało oratorium Francesca da Rimini, wykonane w 1895 r. w Brukseli. Po tych wydarzeniach, w latach 1899–1909 był wykładowcą harmonii w konserwatorium muzycznym w rodzinnym mieście, a w latach 1904–1909 także w Antwerpii. W 1909 r. otrzymał posadę inspektora szkół muzycznych we flamandzkiej części Belgii. Zajmował się krytyką muzyczną na łamach Le Soir i Diapason. Był również redaktorem muzycznym pisma Midi. W 1924 r. wspólnie z Marcelem Pootem założył La Revue musicale belge. Patronował, powstałej rok później, grupie flamandzkich i walońskich kompozytorów Les Sunthétistes, której niemal wszyscy członkowie byli jego uczniami.