Fernando Gonçalves Namora (ur. 15 kwietnia 1919 w Condeixa-a-Nova, zm. 31 stycznia 1989 w Lizbonie) – portugalski lekarz, prozaik i poeta, jeden z najczęściej tłumaczonych autorów portugalskich. Autor tomików poetyckich, opowiadań, powieści, kronik i biografii.
Twórczość Początkowo związany był z portugalskim neorealizmem (zbiór Relevos i powieść As sete partidas do mundo). Jego tom poetycki pt. Terra zainaugurował w 1941 serię wydawniczą Novo Cancioneiro (Nowy Kancjonarz), w ramach której publikowano neorealistyczną poezję portugalską. W 1943, jako pierwszy tom serii Novos Prosadores, publikującej neorealistyczną prozę, ukazała się powieść Namory pt. Fogo na noite escura, opowiadająca o życiu różnych grup społecznych w Coimbrze. Neorealizm porzucił w latach 50. i od tego momentu publikował utwory o tematyce moralnej i psychologicznej, opowiadające o życiu ludzi prostych i postulujące powrót do odrzuconych wartości moralnych. W 1952 i 1963 opublikował zbiór biografii wybitnych lekarzy pt. Deuses e demónios de medicina. Opublikował też relację z pobytu w Stanach Zjednoczonych, pt.