Stał na czele opozycji parlamentarnej przeciwko rządowi premier Margaret Thatcher. W wyborach 1987 Partia Pracy uzyskała poprawę swych notowań, lecz w 1992 team Kinnock-Hattersley poniósł następną porażkę, gdy nie udało im się zdobyć wystarczającego poparcia na południowym wschodzie Anglii oraz środkowej Anglii, przez co nie pokonali konserwatystów skupionych wokół Johna Majora. W lipcu 1992 Kinnock porzucił przywództwo partii, przekazując je Johnowi Smithowi. W 1994 zakończył karierę w parlamencie, jednak w styczniu 1995 został wybrany na przedstawiciela Wielkiej Brytanii w Komisji Europejskiej. W 2005 otrzymał tytuł barona (Baron Kinnock, of Bedwellty in the County of Gwent) i wszedł w skład Izby Lordów jako par dożywotni.
Był mężem Glenys Kinnock, posłanki do PE w latach 1994–2009 i minister stanu w Foreign Office (2009–2010), zmarłej w 2023. Jest ojcem Stephena Kinnocka, posła do Izby Gmin od 2015 i ministra ds. Walii od 2026.
Przypisy
Bibliografia D. E. Butler, M. Kavanagh, The British General Election of 1992, 1992 Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 222–223 H. Pelling, Short History of the Labour Party, wyd.