problem został rozwiązany poprzez demontaż kilku rzędów łopatek i wymianę śrub na nowe o innych parametrach: średnicy 2,05 metra i skoku 1,778 metra. Dalsze testy przeprowadzono w marcu i maju 1912 roku, jednak układ napędowy nadal sprawiał liczne problemy; dopiero 16 listopada okręt przy wyporności 735,339 tony rozwinął prędkość 31,42 węzła.
Dane taktyczno-techniczne Charakterystyka ogólna Okręt był niszczycielem ze zbudowanym ze stali kadłubem o zaokrąglonym przekroju, z podwyższonym pokładem dziobowym sięgającym średnio 4,5 metra ponad wodnicę i mającym niewielki spadek. Konstrukcja kadłuba oparta była na czterech wzdłużnikach i wręgach, numerowanych od rufy. Blachy poszycia zewnętrznego miały grubość od 4 do 8 mm, a do stępki przymocowany był drewniany zewnętrzny kil. W celu redukcji kołysania na jednostce zamontowano stępki przechyłowe. Stewa dziobowa była prawie prosta, z gładką krzywizną u dołu, rufa zaś miała wyraźny nawis. Okręt miał jeden ciągły pokład górny, na którym znajdowały się dwie nadbudówki: dziobowa i rufowa.