Uwagi Opis powyższy nie jest zbyt szczegółowy, zwraca jedynie uwagę na miejsca, w których idący błądzą najczęściej. Droga jest miejscami eksponowana, trudniejsza i bardziej niebezpieczna od Orlej Perci. Droga nie posiada żadnych sztucznych ułatwień umożliwiających pokonanie najtrudniejszych i najbardziej eksponowanych przejść. Poza krótkimi fragmentami droga nie jest wyznaczona żadną wyraźną ścieżką. Droga jest częściowo kopczykowana kopcami kamiennymi, lecz zarówno ścieżka, jak i kopczyki wskazują często drogę w sposób mylny. Dotyczy to zwłaszcza Pośredniej Mięguszowieckiej Ławki, gdzie wyraźną, oznaczoną kopczykami ścieżkę trzeba opuścić kilkadziesiąt metrów przed jej końcem. Zarówno w VI tomie przewodnika Witolda Henryka Paryskiego, jak i w przewodniku Arno Puškáša przebieg drogi na rysunkach i fotografiach pokazano częściowo w sposób błędny (dotyczy to zejścia do Wielkiej Mięguszowieckiej Ławki).
Historia zdobycia i nazewnictwo Jako pierwsi Drogę po Głazach przeszli F. Kratter i przewodnik Jędrzej Wala (młodszy) w roku 1883. Nazwa Droga po Głazach pochodzi od spotykanych na drodze wielkich stromych płyt skalnych, zwanych przez górali „głazami”.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Opis w serwisie SummitPost
Kategoria:Drogi i szlaki słowackich Tatr Kategoria:Drogi i szlaki Tatr Wysokich