Faulx – francuski niszczyciel z okresu I wojny światowej, jedna z 12 zbudowanych jednostek typu . Wyporność okrętu wynosiła 867 ton, a jego główne uzbrojenie stanowiły dwa działa kalibru 100 mm, uzupełnione lżejszą artylerią oraz uzbrojeniem torpedowym. Napędzana turbinami parowymi jednostka rozwijała prędkość 31 węzłów i osiągała zasięg 1200–1400 Mm przy prędkości 12–14 węzłów.
„Faulx” został zwodowany 2 lutego 1911 roku w stoczni w Nantes, a 1 listopada 1912 roku wcielono go do Marine nationale. Okręt służył na Morzu Śródziemnym, aktywnie uczestnicząc w działaniach wojennych. „Faulx” zatonął 19 kwietnia 1918 roku w Cieśninie Otranto w wyniku kolizji z francuskim niszczycielem „Mangini”.
Projekt i budowa Po zbudowaniu serii niszczycieli (fr. contre-torpilleur d’escadre) „450-tonowych” (typów: , i ) dowództwo marynarki francuskiej Marine nationale podjęło działania zmierzające do pozyskania większych okrętów. W 1907 roku Rada Najwyższa Floty postanowiła, że do 1919 roku zostaną zbudowane 63 nowe jednostki tej klasy, co oznaczało wodowanie sześciu–siedmiu okrętów rocznie.