Dzięki tym zabiegom narodziła się a następnie rozwinęła koncepcja szybkiego udrażniania dróg oddechowych. Autorem nazwy tracheotomia jest , jednak stało się ono popularne dopiero 100 lat później dzięki niemieckiemu chirurgowi Laurentiusowi Heisterowi. Do końca XVIII wieku wykonywanie zabiegu udrażniania dróg oddechowych było uznawane za trudne i wielu lekarzy wolało wybierać mniej inwazyjne metody. Początek XIX wieku to rozwój i poprawa bezpieczeństwa tracheotomii, którego główną przyczyną była epidemia błonicy jak również postępy w dziedzinie znieczulenia ogólnego. W 1833 roku francuski lekarz Trousseau wykonywał tracheotomię rutynowo, dzięki temu ocalił życie wielu chorych na błonicę.
Podział tracheotomia górna – otwarcie tchawicy powyżej węziny tarczycy tracheotomia środkowa – otwarcie tchawicy po uprzednim przecięciu i podwiązaniu węziny tarczycy - najczęstszy i najbezpieczniejszy typ tracheotomii tracheotomia dolna – otwarcie tchawicy poniżej węziny tarczycy