Polemizował z Aleksandrem Sołżenicynem w kwestii postawy Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, broniąc jej przez zarzutami serwilizmu. Równocześnie jednak bronił twórczości pisarskiej Sołżenicyna przed krytyką ze strony środowisk cerkiewnych, pisząc nawet w tej sprawie do patriarchy Pimena. Apelował o jedność dysydentów radzieckich niezależnie od poglądów religijnych, głosząc współpracę ludzi dobrej woli. Twierdził, że także osoby deklarujące ateizm mogą być uważane za chrześcijan, jeśli w życiu realizują, nawet nieświadomie, zasady Ewangelii. Poglądy te wywoływały sprzeciw u wielu pisarzy i publicystów prawosławnych - Aleksander Mień, Giennadij Szymanow i Anatolij Lewitin-Krasnow uznali koncepcje Żełudkowa za heretyckie, porównując je do idei protestanckich.
Część jego korespondencji z więźniami politycznymi została wydana na początku lat 80. w Brukseli pod wspólnym tytułem Chrześcijaństwo i ateizm.
Bibliografia Słownik dysydentów. Czołowe postacie ruchów opozycyjnych w krajach komunistycznych w latach 1956-1989, t. II, Ośrodek KARTA, Warszawa 2007,
Kategoria:Rosyjscy duchowni prawosławni Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Radzieccy dysydenci Kategoria:Rosyjscy teolodzy prawosławni Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie