Urządzenia napędowe Siłownia jednostki składała się z dwóch hybrydowych turbin parowych produkcji zakładów z Le Bourget, pracujących na dwie linie wałów zakończonych trójłopatowymi śrubami napędowymi. Zespół turbin składał się z turbiny wysokiego ciśnienia, turbiny niskiego ciśnienia, turbiny biegu wstecznego i turbiny marszowej, usytuowanych w jednym korpusie. Hybrydowy system turbin polegał na zainstalowaniu przed stopniami reakcyjnymi stopinia akcyjnego z trzema rzędami dysz dla lepszego wykorzystania pary wysokiego ciśnienia. Parę dostarczały cztery kotły wodnorurkowe o ciśnieniu roboczym 16 kG/cm². Spaliny odprowadzane były do czterech niskich, zgrupowanych w pary kominów (w 1917 roku zamontowano na nich deflektory).
Maszyny osiągały łączną moc projektową 15 000 KM, co pozwalało na rozwijanie średniej prędkości maksymalnej co najmniej 31 węzłów przez sześć godzin. Zapas paliwa płynnego wynosił od 120 do 160 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1200–1400 Mm przy prędkości 12–14 węzłów.