Urządzenia napędowe Siłownia jednostki składała się z dwóch turbin parowych Zoelly produkcji zakładów Schneider-Creusot, pracujących na dwie linie wałów zakończonych trójłopatowymi śrubami napędowymi. Zespół turbin składał się z turbiny wysokiego ciśnienia, turbiny niskiego ciśnienia, turbiny biegu wstecznego i turbiny marszowej, usytuowanych w jednym korpusie. Dziobowa turbina napędzała prawoburtową linią wałów, zaś rufowa lewą. Parę dostarczały cztery kotły wodnorurkowe Dyle et Bacalan o ciśnieniu roboczym 16 lub 18 kG/cm². Spaliny odprowadzane były do czterech wysokich, ustawionych w równych odstępach kominów (w 1917 roku zamontowano na nich deflektory).
Maszyny osiągały łączną moc projektową 14 115 KM, co miało pozwolić na rozwijanie średniej prędkości maksymalnej co najmniej 31 węzłów przez sześć godzin. W praktyce była ograniczona do około 24 węzłów, gdyż kotły nie były w stanie utrzymać efektywnego spalania paliwa przy większych wartościach prędkości. Zapas paliwa płynnego wynosił od 120 do 160 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1200–1400 Mm przy prędkości 12–14 węzłów.