Francis Garnier – francuski niszczyciel z okresu I wojny światowej, jedna z 12 zbudowanych jednostek typu . Okręt wypierał 832 tony, a jego główne uzbrojenie stanowiły dwa działa kalibru 100 mm wsparte lżejszą artylerią oraz bronią torpedową. Napędzana turbinami parowymi jednostka rozwijała prędkość 31 węzłów, osiągając zasięg 1200–1400 Mm przy prędkości 12–14 węzłów.
„Francis Garnier” został zwodowany 1 października 1912 roku w stoczni Chantiers et Ateliers Augustin Normand w Hawrze, a w skład Marine nationale wcielono go 9 lutego 1914 roku. Okręt służył na Morzu Północnym, aktywnie uczestnicząc w działaniach wojennych. Jednostkę wycofano ze służby 10 lutego 1926 roku, po czym została sprzedana w celu złomowania.
Projekt i budowa mały|lewo|alt=Wodowanie niszczyciela w Hawrze w 1912 roku|Wodowanie niszczyciela w Hawrze w 1912 roku Po zbudowaniu serii niszczycieli (fr. contre-torpilleur d’escadre) „450-tonowych” (typu , i ) dowództwo floty podjęło działania w celu pozyskania większych okrętów. W 1907 roku Rada Najwyższa Floty postanowiła, że do 1919 roku zostaną zbudowane 63 nowe jednostki tej klasy, co oznaczało wodowanie sześciu–siedmiu okrętów rocznie.