Wyporność projektowa wynosiła 780 ton, a normalna 832 tony.
Załoga okrętu składała się zazwyczaj z 5–6 oficerów oraz 75–77 podoficerów i marynarzy.
Urządzenia napędowe Siłownia jednostki składała się z dwóch turbin parowych systemu produkcji zakładów z Le Bourget, pracujących na dwie linie wałów zakończonych trójłopatowymi śrubami napędowymi. Pojedynczy zespół turbin składał się z umieszczonych w jednym korpusie turbiny wysokiego ciśnienia, turbiny niskiego ciśnienia i turbiny biegu wstecznego. Dziobowy zespół turbin napędzał prawoburtową linię wałów, zaś rufowy lewoburtową. Parę dostarczały cztery kotły wodnorurkowe Normand-Sigaudy o ciśnieniu roboczym 16 kG/cm², z których każdy miał po 12 palników. „Francis Garnier” był pierwszym francuskim okrętem, w którym do podgrzewania wody zasilającej kotły wykorzystano parę wylotową z maszyn pomocniczych, co zwiększyło wydajność maszyn. Spaliny odprowadzane były do czterech wysokich, zgrupowanych w pary kominów.
Maszyny osiągały łączną projektowaną moc 18 000 KM, co pozwalało na osiągnięcie prędkości maksymalnej co najmniej 31 węzłów przez sześć godzin. Zapas paliwa płynnego wynosił od 120 do 160 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1200–1400 Mm przy prędkości 12–14 węzłów.