Teza ta przyjęła się powszechnie w literaturze naukowej oraz w opinii powszechnej. Równolegle jednak z tą opinią przewijała się inna hipoteza wysunięta przez Wojciecha Kętrzyńskiego oraz Władysława Abrahama, mówiąca że pierwotną siedzibą eremitów przed reakcją pogańską z czasów króla polskiego Mieszka II był Kaźmierz koło Szamotuł. Wątek ten podjął w latach 90. polski historyk Gerard Labuda dowodząc, że nazwy Kazmir i Kazimirz występujące w dwóch rocznikach polskich i wywodzące się od zaginionego rocznika kapitulnego krakowskiego, pochodzą z tego jedenastowiecznego źródła. Również wg Labudy nazwy te odnoszą się do Kaźmierza koło Szamotuł, a nie do Kazimierza Biskupiego. Historyk ten przygotował także rozprawę na ten temat opartą na świadectwach złożonych przez starszych mieszkańców Kaźmierza dotyczących znanego w miejscowości lokalnego podania o zakonnikach, którzy mieszkali niegdyś w lesie koło Kaźmierza i ponieśli tam śmierć z rąk Niemców.