Wielcy Retorycy (fr. Les Grands Rhétoriqueurs) - łączne określenie francuskich poetów tworzących zgodnie z koncepcją poezji jako gałęzi retoryki i zawodu, jakiego można się nauczyć i jaki ma do spełnienia określone zadania w społeczeństwie. Wielcy Retorycy działali w okresie od ok. 1470 do ok. 1520, związani z dworem królewskim w Paryżu lub z dworami książąt Bretanii i Burgundii.
Ważniejsi Retorycy Georges Chastellain Jean Molinet Jean Marot Jean Meschinot Jean Robertet Guillaume Crétin Jean Lemaire de Belges Jean Bouchet André de La Vigne Octavien de Saint-Gelays Pierre Gringoire
Cechy poezji Wielkich Retoryków Wielcy Retorycy nie określali siebie jako poetów, ale jako „rymopisów” (rimeurs), zaś swoje zajęcie traktowali jako jeden z wielu zawodów, możliwy do wyuczenia i w sposób naturalny związany z dworami królewskim i książęcymi. Tematyka ich dzieł, zdeterminowana przez charakter zatrudnienia, obracała się wokół poezji dydaktycznej i okolicznościowej. Pisane przez nich wiersze związane były z wydarzeniami z życia dworu (śluby, zgony, narodziny następców, zwycięstwa i klęski wojenne) lub powtarzały utrwalone nauki moralne i teologiczne.