thumb|Leonid Breżniew (1906–1982), ówcześnie sekretarz generalny KC KPZR Doktryna Breżniewa (zwana także doktryną „ograniczonej suwerenności”) – przyjęta w 1968 roku doktryna radziecka stwierdzająca, że w krajach Układu Warszawskiego obowiązuje ograniczenie suwerenności państw członkowskich na rzecz interesów wspólnoty socjalistycznej (w praktyce ZSRR).
Historia Doktryna stanowiła, że interwencja w państwie bloku wschodniego, które dążyło do secesji nie jest agresją, lecz samoobroną przed ingerencją wrogiej ideologii. Doktryna była stworzona na potrzeby ideologiczne jako usprawiedliwienie interwencji w Czechosłowacji (tzw. operacja „Dunaj”), w lecie 1968 roku. Po raz pierwszy opublikowana została 26 września 1968 roku w artykule S. Kowalowa pt. „Suwerenność i międzynarodowe zobowiązania państw socjalistycznych” na łamach „Prawdy”. Szerzej została przedstawiona przez ministra spraw zagranicznych ZSRR Andrieja Gromykę na sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 3 października 1968 roku. Potępiły ją państwa zachodnie oraz niektóre państwa socjalistyczne znajdujące się poza radziecką strefą wpływów (Chiny, Albania, Jugosławia).