W marcu roku 1946 zwiększono ilość numerów telefonicznych do 20 000 i uruchomiono połączenia z Opolem, Poznaniem, Kaliszem, Wałbrzychem, Jelenią Górą, Kłodzkiem, Dzierżoniowem, Świdnicą, Nową Solą, Ziębicami i Żaganiem. W roku 1947 powstały we Wrocławiu dwie nowe centrale automatyczne: „Ratusz” i „Sępolno”. Powiększała się również liczba numerów telefonicznych na Dolnym Śląsku: w 1950 było 31 170 numerów, w 1960 – 49 857, w 1970 – 108 065, w 1980 – 174 264. W 1948 utworzono ponadto Rejonowe Urzędy Telefoniczno-Telegraficzne w Brzegu, Jeleniej Górze, Kłodzku, Legnicy, Nowej Soli, Wałbrzychu i kolejny we Wrocławiu. Dynamiczny rozwój telefonii dolnośląskiej dał temu regionowi na początku lat 60. miano najlepiej zautomatyzowanej telekomunikacji, zaś od końca lat 80. Dolny Śląsk jest w czołówce województw o największej sieci telefonii bezprzewodowej. Systematycznie zwiększa się również liczba odbiorców telefonicznych. W latach 1961–1965 przyłączono w okręgu dolnośląskim 25,8 tysiąca abonentów, w latach 1966–1970 – 19,3 tysiąca, 1971-1975 – 29,4 tysiąca, 1976-1980 – 42,2 tysiące.