mały|250px|Ludwik Remiszewski (Powiatowy Lekarz Weterynarii w Biłgoraju) i prof. Tadeusz Vetulani z konikami polskimi, okres międzywojenny mały|250px|Konik polski w Białowieskim Parku Narodowym mały|250px|Konik polski w Roztoczańskim Parku Narodowym mały|250px|Źrebię (Stacja Doświadczalna w Stobnicy) mały|250px|Klacz ze źrebięciem – Roztoczański Park Narodowy Konik polski – polska rasa niewielkiego konia późno dojrzewającego (3–5 lat) w typie konia prymitywnego, długowiecznego, odpornego na choroby i trudne warunki utrzymania. Koniki polskie mają twardy róg kopytowy, pozwalający pracować niepodkutym na twardym podłożu. Rasa ta wywodzi się z terenów Polski i jest blisko spokrewniona z tarpanem . Koniki polskie wykazują podobieństwa do populacji koni starożytnych i pierwotnych, ale ich tło genetyczne jest bardziej złożone, odzwierciedlając wkład ras współczesnych.