W głównym procesie w 1949 sądzono Halinę Rapacką (zaocznie), Tadeusza Hoffmana (kara 10 lat pozbawienia wolności) i Tadeusza Wołowskiego (kara 5 lat, z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 1948, zmniejszona po apelacji na 3 lata, w kwietniu 1951 ułaskawiony przez Bieruta).
Aktor Eugeniusz Łubieniewski, jak kilkoro innych, tłumaczył podjęcie występów w Kwarantannie złą sytuacją materialną. Aktorka Lidia Kownacka podkreślała, że wspólnie z kolegami starała się niwelować albo opuszczać drastyczne momenty, akcentując scenki humorystyczne i miłosne, co miało wywoływać ze strony Lippitscha i Hoffmana oskarżenia o sabotaż i ich kolejne groźby wobec zespołu. Z kolei reżyser Zbigniew Filus uważał, że w napisanej przez Polkę sztuce nie było ani jednego słowa przeciwko narodowi polskiemu, a z objazdów zrezygnował z powodu atmosfery zastraszenia tworzonej przez kierowników zespołu.
Występujący przed sądem jako ekspert Stanisław Lorentz, kierujący w czasie okupacji Działem Kultury Delegatury Rządu, stwierdził, że całość akcji „propagandy antytyfusowej” przyniosła Niemcom rezultaty.