Opancerzenie krążownika składało się z pasa burtowego o długości 64 i wysokości 4 m, grubości 76 mm, nałożonego na poszycie burtowe na wysokości przedziałów kotłowni i maszynowni. Od góry był on przykryty pokładem pancernym grubości 25 mm, z przodu i z tyłu zamknięty grodziami pancernymi grubości 38 mm. Poza tym pancerz chronił komory amunicyjne oraz wieże artyleryjskie i ich barbety.

„Houston”, utracony w pierwszych miesiącach wojny na Pacyfiku, nigdy nie otrzymał wyposażenia radarowego, do końca służby miał też otwarte wszystkie trzy rzędy iluminatorów na burtach, w odróżnieniu od pozostałych okrętów typu, na których sukcesywnie je zaślepiano.

Służba Okres międzywojenny Zgodnie z ówczesnym zwyczajem US Navy, swój dziewiczy rejs we wrześniu i październiku 1930 roku okręt odbył po wodach europejskich. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych, 25 października krążownik po raz pierwszy odwiedził miasto, od którego otrzymał swą nazwę. Wśród witających go osobistości byli gubernator Teksasu Dan Moody oraz burmistrz Houston Walter E. Monteith. Podczas dziesięciodniowej wizyty oficerowie i załoga byli fetowani w mieście, odbyli też uroczysty przemarsz ulicami i otrzymali w darze srebrną zastawę. Następnie „Houston” dołączył do floty w Hampton Roads.