W 1860 w plebiscycie mieszkańcy zdecydowali o przyłączeniu byłego księstwa do powstającego Królestwa Włoch. Utrata funkcji stolicy, spowodowała kryzys ekonomiczny i społeczny w Parmie. W 1859 po rozpoczęciu współpracy z Piacenzą i Bolonią, i w 1883 – z Fornuovo i Suzzara, Parma odzyskała znaczenie jako ośrodek przemysłowy.
Zabytki Kościoły mały|230px|Katedra i baptysterium w Parmie mały|230px|Fragment fresku Correggia z Camera di San Paolo Katedra romańska, w której znajdują się: XII-wieczna rzeźba Benedetto Antelami i XVI-wieczne freski Antonio da Correggio; katedra jest siedzibą biskupa parmeńskiego. Baptysterium, przyległe do katedry, jego budowę rozpoczął Antelami w 1196. Kościół św. Jana Ewangelisty, powstały w latach 1498–1510 za absydą katedry. Ma barokową fasadę i wieżę. Wybudowany na planie krzyża łacińskiego z trzema nawami. W latach 1520–1522 Correggio ozdobił wnętrze kopuły freskami przedstawiającymi wizje św. Jana Ewangelisty. Parmigianino ozdobił freskami wnętrze kaplicy. Warte zobaczenia są też krużganki i stary ogród warzywny benedyktynów. W bibliotece znajdują się księgi z XV i XVI wieku. Sanktuarium Santa Maria della Steccata, Klasztor benedyktyński św. Pawła, ufundowany w XI wieku.