W listopadzie 1941 r. bataliony samoobrony przekształcono w bataliony policji pomocniczej (Schutzmannschaftsbataillonen), zwane też batalionami Schuma. Początkowo miały one różne nazwy i strukturę organizacyjną, co zostało ujednolicone w maju 1943 r. Ogólna liczba batalionów do 1944 r. wzrosła do 22 (numery od 1 do 15 i od 251 do 257). Liczyły one ogółem ok. 8,4 tysiąca ludzi, zaś każdy miał ok. 500–600 policjantów. Ponadto w marcu 1944 r. Niemcy rozpoczęli formowanie kolejnych batalionów (od nr 263 do 265 i od nr 301 do nr 310), ale nie wszystkie zdołali utworzyć. Bataliony były uzbrojone w większości w zdobyczne uzbrojenie sowieckie. Litwini byli umundurowani w uniformy b. armii litewskiej, niemieckiej policji lub Wehrmachtu z naszywkami w narodowych barwach litewskich na ramieniu. Dowódcami batalionów byli w większości b. oficerowie armii litewskiej. Na czele wszystkich batalionów stał formalnie ppłk Antanas Špokevičius. W rzeczywistości przysługiwały mu jedynie funkcje inspekcyjne i zapewnianie łączności z niemieckim dowództwem sił bezpieczeństwa na okupowanym terytorium Litwy.