Po wojnie pracował w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim w Warszawie na stanowisku inspektora hodowli koni, w październiku 1945 został mianowany naczelnikiem wydziału administracyjnego. W 1946 ukończył Wyższy Kurs Administracyjny przy Prezydium Rady Ministrów. W styczniu 1949 został aresztowany przez UB pod zarzutem nielegalnej działalności w AK i skazany przez sąd na sześć lat więzienia. W kwietniu 1954 wyszedł z więzienia, a 20 lipca 1957 został oczyszczony od ciążących na nim zarzutów. Do 1960 był trenerem w warszawskim klubie jeździeckim, do 1968 rzeczoznawcą koni w „Polcargo”, do 1972 trenerem jeździeckim w Legii.
W 1990 został mianowany pułkownikiem Wojska Polskiego.
Zmarł w Warszawie, pochowany w kwaterze Batalionu „Kiliński” na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B24-3-10a)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty: po raz pierwszy (od 24 października 1927 do rozwodu) ze starszą od niego o 10 lat Wandą Marią z Wołłowiczów Strawińską, później od 4 kwietnia 1943 z Felicją z Jaranowskich (1917–1986), łączniczką w powstaniu warszawskim ps. „Luta”, z którą miał córkę Grażynę (ur. IV 1944, zm. VIII 1944) i syna Olgierda (ur. 1945), który był trzecim mężem aktorki Ewy Lemańskiej.