Kampus został zaprojektowany przez Louisa Kahna. Salk pragnął, by był on jak najatrakcyjniejszy, tak by skusić najlepszych naukowców z całego świata. Budynki instytutu powstały w stylu modernistycznym. Układ składa się z dwóch symetrycznych kompleksów ze strumykiem przepływającym przez dzielący je dziedziniec. W celu ułatwienia współpracy pomiędzy zespołami nie ma ścianek działowych na żadnej z trzech kondygnacji. Okna i świetliki zostały zaprojektowane tak, by bez trudu mogły być przesuwane po prowadnicach, w zgodzie z ideą otwartości i współpracy cechującą Instytut Salka.
Budynki zostały uznane za zabytek architektury w 1991.
Aktywność naukowa Organizacja instytutu: instytut składa się z zespołów naukowych, które są złożonych z kilku grup. Każda grupa prowadzona jest przez członka wydziału.
Niektóre grupy: Pracownia Botaniki Molekularnej i Biologii Komórki Roślinnej, Pracownia Biologii Systematycznej, Pracownia Morfologii Roślin, Pracownia Genetyki, Pracownia Neurobiologii Molekularnej, Pracownia Neurobiologii Komórkowej, Pracownie Neurobiologii Układowej, Pracownia Biologii Molekularnej i Biologii Komórki, Pracownia Biochemii i Proteomiki, Pracownia Immunobiologii i Mikrobiologii Patogenów Laboratoria Renato Dulbecco zajmujące się badaniami nad rakiem.