W 1918 osiadła na stałe w Warszawie, gdzie występowała z recitalami chopinowskimi, brała udział w koncertach symfonicznych i kameralnych ze skrzypkami i wiolonczelistami. Od 1921 występowała w Polskim Radio, a w 1922 zadebiutowała w Warszawie odnosząc wielkie sukcesy. W latach 1893–1918 występowała tylko sporadycznie. W czasie I wojny światowej dawała charytatywne koncerty na rzecz polskich rodzin. W latach 1922–1928 uczyła w Konserwatorium Warszawskim oraz w Szkole Umuzykalniającej Wysockich. Jej uczniami byli między innymi Tomasz Kiesewetter, Maria Strakacz i Stanisław Chojecki. W latach 1927, 1932 i 1937 była jurorką Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Połączenie fenomenalnej pamięci artystki z jej wspaniałą techniką pianistyczną pozwalało jej wykonać natychmiast kilkadziesiąt utworów. Jej repertuar obejmował niemalże wszystkie dzieła Chopina i Schumanna, większość sonat Beethovena oraz kompozycje Couperina, Rameau, Scarlattiego, Bacha, Haydna, Mozarta, Schuberta, Liszta, Brahmsa, Francka, Ladowa, Rachmaninowa, Skriabina, d’Alberta, Clementiego, Fielda i innych.