Lubicz – polski herb szlachecki, noszący zawołania Luba, Lubicz. Wzmiankowany w Księdze brackiej św. Krzysztofa na Arlbergu w Tyrolu, spisanej na przełomie XIV i XV wieku.
Herb występował głównie wśród rodzin osiadłych w ziemi brzeskiej, inowrocławskiej, lubelskiej, łęczyckiej, poznańskiej, sandomierskiej i sieradzkiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Lubicz, należy wymienić Tylickich i Żółkiewskich.
Lubicza używa też Jan Żyliński oraz używali Czesław Miłosz i Stanisław Żółkiewski.
Opis herbu Opis historyczny Kasper Niesiecki, podając się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego, Szymona Okolskiego i Marcina Bielskiego, opisuje herb:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu błękitnym, podkowa srebrna ocelami w dół skierowana. W środku jej srebrny krzyż kawalerski, takiż drugi na barku podkowy zaćwieczony.
W klejnocie trzy pióra strusie.
Labry herbowe błękitne, podbite srebrem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki Wizerunek herbu Lubicz rozpoznany został na kilku średniowiecznych pieczęciach, zachowanych do dziś. Najstarsza pieczęć pochodzi z 1348 roku i należała do Przedbora, starosty kujawskiego.