Historia Sam fakt zabarwienia światła przy załamaniu oraz pryzmat były znane od niepamiętnych czasów. Średniowieczni uczeni jak Robert Grosseteste, Witelon i Teodoryk z Freibergu wyjaśniali za pomocą tego zjawiska tęczę, co ilościowo ukoronował Kartezjusz. Jednak sam powód zabarwienia nie był znany. Marin Cureau de La Chambre przypuszczał m.in. barwienie światła przez ośrodek i udział promieni wewnętrznie odbitych.
Dopiero Isaac Newton udowodnił, że załamywany promień białego światła jest poszerzony, poszczególne barwy nie ulegają dalszej dyspersji (co wiedział już Francesco Grimaldi) oraz że różnią się współczynnikiem załamania. Tym samym dzięki refrakcji i dyspersji udowodnił, że światło białe składa się z prostych barw. To jego można uznać za odkrywcę dyspersji optycznej we współczesnym sensie, tzn. różnicy współczynników załamania dla różnych barw.
Newton uznawał przy tym korpuskularną teorię światła. Później Thomas Young opisał dyspersję w sensie falowym, sugerując że światło czerwone jest falą najdłuższą, a fioletowe – najkrótszą.
Zobacz też modowa dyspersja polaryzacyjna właściwości fizyczne i chemiczne minerałów
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Promieniowanie elektromagnetyczne Kategoria:Zjawiska optyczne