Kazimierz Czapiński (ur. w Mińsku, zm. 13 lipca 1941 w KL Auschwitz) – jeden z czołowych działaczy PPS z okresu przedwojennego, uważany za największego erudytę na lewicy, publicysta, poseł na Sejm II RP (Ustawodawczy oraz II i III kadencji).

Życiorys Młodość Syn Juliana i Kazimiery z Januszkiewiczów. Działalność socjalistyczną rozpoczął w kółkach socjalistycznych gimnazjum w Mińsku. Zagrożony aresztowaniem zdawał maturę eksternistycznie. Następnie rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Petersburskiego.

Od pierwszego roku studiów czynny w Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. Za działalność wśród robotników został wydalony z uczelni i w marcu 1902 aresztowany na pół roku. Zwolniony z braku dowodów, został odesłany do Mińska pod trzyletni dozór policyjny. W Mińsku nadal działał w SDPRR. Z tego powodu był dwukrotnie aresztowany. Wytoczono mu również sprawę sądową zakończoną uniewinnieniem.

W 1904 przedostał się nielegalnie do Niemiec, a następnie do Szwajcarii. Prawdopodobnie w tym czasie wstąpił do SDKPiL. Po wybuchu rewolucji 1905 powrócił do Mińska. W 1906 został aresztowany i skazany na cztery lata zesłania. Wyrok zamieniono mu na wyjazd za granicę.