W Rosji obok państwowej administracji terytorialnej, którą reprezentowali gubernatorzy, utworzono również ziemstwa (samorządy terytorialne), których uprawnienia ograniczono m.in. do spraw oświaty, szpitalnictwa, gospodarki regionu, systemu dróg. Zreformowano sądownictwo, znosząc m.in. kary cielesne, wprowadzając do sądu ławników, oskarżonym przyznano prawo do obrony. Wzrosła liczba szkół, a uniwersytetom przyznano pewną autonomię i umożliwiono odbywanie studiów synom chłopów i mieszczan. Zmodernizowano armię, skracając trwanie służby wojskowej. Żołnierze po 6 latach przechodzili do rezerwy. Umożliwiło to przeszkolenie większej liczby mężczyzn i tym samym zwiększało możliwości mobilizacyjne państwa. Ze służby zwalniano jedynych żywicieli rodzin, skracano ją także osobom wykształconym.
Niektóre grupy społeczeństwa Rosji uznały te reformy za niedostateczne i planowały ataki terrorystyczne na urzędników cara i osoby z jego otoczenia. W jednym z nich, w 1881 został zamordowany car Aleksander II.
Bibliografia Robert Śniegocki, Historia od Kongresu Wiedeńskiego do I Wojny Światowej, wyd. Nowa Era, Warszawa 2007.
Kategoria:Polityka Imperium Rosyjskiego