W 1996 wrócił do „Polityki” na stanowisko komentatora.

W 2004, gdy wycofał się z czynnego życia zawodowego i społecznego, został nazwany „legendarną postacią polskiej publicystyki” [wersja archiwalna z roku 2008, dostęp 2014-09-04]..

Trzykrotnie był stypendystą w Stanach Zjednoczonych: w 1972 stypendium Fulbrighta, w 1982 – roczne stypendium Nieman Fellow na Uniwersytecie Harvarda i w 1989 półroczne stypendium Woodrowa Wilsona w Waszyngtonie.

Mąż dziennikarki Agnieszki Marii z Barlińskich (1933–2024), ojciec Tomasza, który także jest dziennikarzem.

Zmarł w Warszawie, pochowany 20 stycznia 2012 na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 43-3-23).

Dorobek Reporterski dorobek Andrzeja K. Wróblewskiego znalazł się także w wydaniach książkowych, m.in.: Niedziela w sobotę – wyd. „Książka i Wiedza” 1964 rok, Złote ręce – wyd. „Czytelnik” 1966, Na głębsze wody – wyd. „Czytelnik” 1975, Trudno zmienić skórę – Wydawnictwo Literackie 1978, Historia parzy w stopy – Młodzieżowa Agencja Wydawnicza 1982, W jaskini lwa – Zarządzanie i Bankowość – 1989, Polska na kółkach wyd. „Iskry” 1989.

Cztery książki napisał wspólnie z żoną Agnieszką Wróblewską: Chłopi-robotnicy – „Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza” 1962, Wypłata za rozum wyd. „Iskry” – 1965 Dyplom w herbie – wyd. „Czytelnik” 1972 Zgoda na wyjazd – wyd.