w szeregach armii napoleońskiej odbył kampanię zimową 1806―1807 i dosłużył się stopnia pułkownika. 8 stycznia 1808 został przewodniczącym nowo powstałej polsko-francuskiej loży masońskiej Français et Polonais Réunis. W 1809 został odznaczony Legią Honorową.
W kolejnych latach brał m.in. udział w życiu politycznym Księstwa Warszawskiego, będąc członkiem rady departamentu poznańskiego (z powiatu poznańskiego). Zmarł w trakcie epidemii ospy; ze względu na wykształcenie medyczne sam próbował pomagać swoim poddanym, stosując nowatorskie wówczas szczepienia Jennera. Został pochowany w kościele filipinów w Gostyniu.
Jego żona, Anna z Mielżyńskich (zm. 1 marca 1840), wcześniej rozwiedziona z Bonawenturą Gajewskim, także uczestniczyła w działalności propolskiej i pronapoleońskiej. Z małżeństwa urodziło się sześcioro dzieci: synowie Franciszek, Michał, Ludwik i Józef oraz córki Konstancja Wiktoria (żona Józefa Brezy) i Seweryna (żona Józefa Sokolnickiego).
Stanisław Mycielski bywa niekiedy mylony ze swoim stryjem, także Stanisławem (1743-1818), generałem wojsk litewskich.
Bibliografia Andrzej Wędzki, Stanisław Mycielski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXII, 1977
Kategoria:Członkowie władz powstania kościuszkowskiego Stanisław Mycielski Kategoria:Urodzeni w 1767 Kategoria:Zmarli w 1813 Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polscy wolnomularze (Księstwo Warszawskie)