24 czerwca 1945 w stopniu kapitana wziął udział w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie – w składzie zbiorczego pułku 4 Frontu Ukraińskiego.

Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w Armii Radzieckiej. Początkowo był zastępcą dowódcy eskadry lotniczej. Następnie pełnił służbę w sztabie głównym Sił Powietrznych – jako oficer oraz starszy oficer w oddziale operacyjnym. Po ukończeniu studiów w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego był szefem sztabu dywizji lotnictwa bombowego.

Od maja 1961 pełnił służbę w Wojskach Rakietowych Przeznaczenia Strategicznego ZSRR. Do 1965 był szefem sztabu 5 Samodzielnego Korpusu Rakietowego w m. Kirow, następnie przez 3 lata dowodził dywizją rakietową w Niżnym Tagile. Na tym stanowisku awansował do stopnia generała majora. W latach 1968–1970 był dowódcą 3 Samodzielnego Korpusu Rakietowego we Włodzimierzu.

Od 1970 do 1976 dowodził 27 Armią Rakietową ze sztabem we Włodzimierzu. 27 kwietnia 1975 awansował do stopnia generała pułkownika. W latach 1976–1987 był szefem sztabu głównego – pierwszym zastępcą głównodowodzącego Wojskami Rakietowymi Przeznaczenia Strategicznego ZSRR.

Od czerwca do lipca 1987 był wojskowym konsultantem grupy generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. W 1987 został przeniesiony do rezerwy.