Mieczysław Gwalbert Pawlikowski (ur. 9 września 1834 we Lwowie, zm. 23 grudnia 1903 w Krakowie) – pisarz, dziennikarz, działacz polityczny, taternik.
thumb|240px|Kaplica grobowa Pawlikowskich w Medyce
Życiorys Urodził się w 1834 we Lwowie lub w Medyce. Był synem Gwalberta działającego na rzecz Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.
W czasie powstania styczniowego od 27 marca 1863 do 1 marca 1864 był pomocnikiem komisarza pełnomocnego na Galicję Wschodnią. W tym okresie od 20 kwietnia do 13 czerwca 1863 był komisarzem do szczególnych poruczeń Wysockiego, a następnie referentem policji przy naczelniku okręgu Galicji Wschodniej. Członek Komitetu Miejskiego oraz Komisji Ekspedycyjnej we Lwowie. 1 marca 1864 został aresztowany. Skazany na karę trzech lat więzienia. Od września 1864 więziony przez Austriaków w Ołomuńcu. Zwolniony w wyniku amnestii 20 listopada 1865.
Później był właścicielem dóbr Medyka. Działał w ruchu liberalno-demokratycznym w Galicji. Kontynuował działalność ojca, Józefa Gwalberta Pawlikowskiego w tworzeniu ośrodka polskiej kultury w majątku Medyka. Gromadzony w Medyce księgozbiór przeniósł do Lwowa. Współzałożyciel Towarzystwa Narodowo-Literackiego (1867) i dziennika „Kraj” (1869).