W 1909 został instytuowany na kanonię katedralną w Przemyślu. W tym samym roku objął obowiązki proboszcza kościoła katedralnego i parafii w Przemyślu oraz dziekana dekanatu miejskiego przemyskiego. W 1914 otrzymał tytuł prałata domowego Ojca Świętego. Pod koniec 1926 jako scholastyk kapituły katedralnej został dziekanem infułatem tejże kapituły.
Obok pracy duszpasterskiej zakładał Kółka rolnicze, Kasy Stefczyka, był przewodniczącym powiatowego Zarządu przemyskiego Towarzystwa Kółek rolniczych, członkiem wydziału koła Towarzystwa Szkoły Ludowej im. H. Sienkiewicza w Przemyślu. 30 września 1908 został wybrany członkiem wydziału Kasy Oszczędności Miasta Sanoka. Około 1908 był prezesem zarządu powiatowego w Sanoku Towarzystwa „Kółek Rolniczych” z siedzibą we Lwowie, później był II wiceprezesem zarządu powiatowego w Przemyślu.
Pozostawił po sobie dość pokaźną spuściznę literacką, m.in. poświęconą ks. Feliksowi Dymnickiemu, katechecie rzeszowskiego gimnazjum. Pisze "Przygotowanie do I. spowiedzi i Komunii św.", podejmuje się prac historycznych: Opis powiatów krośnieńskiego i jasielskiego, dzieła cenione przez fachową krytykę. Ostatnim największym dziełem było: "Biskupi przemyscy", doprowadzone do śmierci biskupa Soleckiego.