Bitwa pod Koryntem – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 390 p.n.e. w trakcie wojny korynckiej 395 p.n.e.-387 p.n.e. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Spartan nad siłami Aten, Argos i Koryntu.
Przed bitwą W trakcie wojny korynckiej w samym mieście Korynt oraz na terenach najbardziej narażonych na skutki wojny powstała silna frakcja arystokratyczna, która jeszcze przed rokiem 395 p.n.e. opowiadała się po stronie Sparty. W wyniku zmiany sojuszu zwolennicy Spartan zostali zamordowani a Korynt opowiedział się po stronie Argos. W następstwie tego sojuszu wielu Koryntczyków stało się ofiarami najazdów nieprzyjacielskich. Sytuacja taka skłoniła Argos do ściślejszej integracji z Koryntem.
Przeciwnicy tej perspektywy zwrócili się wówczas do spartańskich dowódców wojskowych stacjonujących ze swoim regimentem w Sykionie. Spartanie zamierzali podejść pod mury Koryntu, po czym wkroczyć do miasta. Ich komendant Praksitas wyruszył wówczas na czele swojego regimentu wojsk w towarzystwie uciekinierów z Koryntu ku miastu, gdzie zajął pozycje obronne pomiędzy murami. Wzmocnione palisadami oraz wykopanymi dołami siły sojuszników korynckich zajęły pozycje na lewej flance tuż przy murze wschodnim. Na prawo od nich ustawiły się wojska z Sykionu a na prawym skrzydle stanął regiment spartański.