Jan IV (Janusz) oświęcimski (ur. pomiędzy 1426 a 1430, zm. ok. 1496) – książę oświęcimski w latach 1445–1456, książę gliwicki 1465–1482.
Życiorys Jan IV, zwany też niekiedy w źródłach Januszem, był najmłodszym synem księcia oświęcimskiego Kazimierza I i Anny żagańskiej. W chwili śmierci ojca w 1433 lub 1434 Jan był jeszcze małoletni, w związku z czym opiekę nad nim przejął jego starszy brat Wacław.
W 1441 Wacław zobowiązał się względem polskiego monarchy, że złoży hołd lenny, i że w przyszłości nakłoni do tego kroku swoich młodszych braci Przemysława i Jana.
W pełni samodzielne rządy Jan objął na mocy układu podziałowego z dnia 19 stycznia 1445. Niespodziewanie otrzymał on, i to pomimo że był najmłodszy, najważniejszą dzielnicę ze stolicą w Oświęcimiu.
Od początku swojego panowania Jan przyłączył się do awanturniczej polityki swoich śląskich kuzynów, nie godząc się z wykupieniem przez biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego księstwa siewierskiego. Walki o Siewierz trwały do 1447, kiedy to Jan zaakceptował ostatecznie panowanie biskupa.
W 1448 wydawało się, że książę oświęcimski ostatecznie zerwie z antypolską polityką, kiedy dołączył się do układu wzajemnej pomocy przeciw rozbojom na pograniczu.