XIX wieku pojawiły się pierwsze przekłady literatury żydowskiej na język polski (będące głównie dziełem zasymilowanych członków społeczności żydowskiej), tylko literaturę pisaną oryginalnie po hebrajsku uznawano za wartościową, natomiast tę tworzoną w jidysz – za „niższą” twórczość ludową. Ponadto zainteresowanie tą twórczością wiązało się wśród Polaków z nadzieją na jej europeizację lub (chętniej) polonizację. W XIX wieku powstało więc niewiele przekładów na polski.
Na początku XX wieku doszło do pewnych zmian – wśród społeczności żydowskiej wzrastało zainteresowanie kulturą polską, a jednocześnie rosła samoświadomość kulturowa oraz ranga i znaczenie języka jidysz. Ożywił się również ruch przekładowy na język polski (m.in. w 1903 roku wydana została antologia Miliony. Przekłady pisarzy żydowskich, zawierająca wybór kilku utworów). Wzrost przekładów wiązał się nie tylko z zainteresowaniem Polaków obcym, egzotycznym światem żydowskim, ale również z kulturową samoświadomością Żydów, którzy coraz częściej postrzegali swoją literaturę jako wartościową i znaczącą w kulturze europejskiej, a także z chęcią autoprezentacji kultury żydowskiej (ta postawa była szczególnie częsta wśród twórców o skłonnościach asymilacyjnych). Miała na to wpływ również polonizacja językowa Żydów, przybierająca na sile po 1918 roku (m.in.