Chorycjusz z Gazy (ur. przed 500, zm. ok. 590) – filozof bizantyński, kierownik szkoły sofistów, retor, uczeń Prokopa z Gazy; autor wielu mów i rozpraw, m.in. dwóch mów ku czci biskupa Marcjana z Gazy, a także 25 utworów filozoficznych w formie diatryb.
Życiorys Chorycjusz był najwybitniejszym uczniem Prokopa z Gazy i jego następcą na katedrze retoryki w tamtejszej szkole. Już za życia Prokopa występował publicznie. Ponieważ musiał mieć już wtedy około 20. lat, a pierwsze jego mowy pochodzą sprzed 518 roku musiał urodzić się przed rokiem 500. Z tego czasu pochodzi między innymi mowa nad grobem matki Marii. Uświetnił też swoją mową pogrzeb mistrza. Zmarł w późnej starości, około 590 roku. W jego mowach szkolnych zachowały się imiona jego uczniów: Zachariasza, Prokopiusza, Jana i Eliasza. Nie pozostawił jednak po sobie szkoły. Po Chorycjuszu nie było już wybitnych literatów z Gazy, choć samo miasto kwitło dalej, aż do najazdu arabskiego w 635 roku.