cały zespół podpisał kontrakt nagraniowy. Wtedy też Antonio Lardera zdecydował się przyjąć pseudonim artystyczny Tony Dallara.
Pierwszym sukcesem Tony’ego Dallary stał się w 1957 singiel z piosenką „Come prima”, która przez wiele tygodni przewodziła włoskiej liście przebojów i została sprzedana w ilości 300 000 egzemplarzy, co było rekordem w ówczesnych Włoszech. Piosenka wkrótce zdobyła międzynarodową popularność. Wtedy też, we włoskiej muzyce pop wszedł do życia nowy termin urlatori, określający nowe pokolenie piosenkarzy, którzy świadomie wzorują się na rock and rollu, w przeciwieństwie do tradycjonalistów (jak Claudio Villa, Nunzio Gallo czy Luciano Tajoli) wzorujących się mniej lub bardziej na belcancie.
Wkrótce potem Tony Dallara odbył służbę wojskową, po czym powrócił do działalności estradowej, nagrywając w latach 1958–1959 szereg singli: „Ti dirò”, „Brivido blu”, „Ghiaccio bollente”, „Julia”. W 1959 roku wystąpił również w 2 filmach: Agosto, donne mie non vi conosco, w reż. Guido Malatesty, z udziałem m.in. Memmo Carotenuto i Raffaele Pisu oraz I ragazzi del Juke-Box, w reż. Lucio Fulci, z udziałem popularnych piosenkarzy jak: Betty Curtis, Fred Buscaglione, Gianni Meccia i Adriano Celentano.