Wacław Bębnowski (ur. 15 lipca 1865 w Dubieńcu w powiecie Połockim, zm. 26 maja 1945 w Aleksandrowie Kujawskim) – polski rzeźbiarz przełomu XIX i XX w.
Dzieciństwo Był najmłodszym z czworga dzieci Aleksandra i Franciszki z Korsaków. Cechowało go słabe zdrowie. Z tego powodu swoją edukację zaczął późno, a początkowo uczono go w domu. Bardzo wcześnie zaczął zdradzać zdolności plastyczne, bardzo lubił lepić figurki ludzi z ugniecionego miąższu chleba. Bardzo duży wpływ na drogę życiową młodego Wacława miały zażyłe stosunki z rodziną Chruckich z pobliskich Zacharnicz. Jan Chrucki, członek Petersburgskiej Akademii Sztuk Pięknych, był znanym podówczas na Wileńszczyźnie portrecistą. Dzięki niemu miał kontakt z ówczesną dojrzałą sztuką. Dzięki radom starego artysty rodzice zdecydowali się na dalsze artystyczne studia syna.
Początkowo podjął studia w Szkole Malarstwa i Rzeźby w Moskwie. W domu rodzinnym Bębnowskich dzieci wychowywane były w duchu patriotycznym, stąd stolica zaborcy nie była sprzyjająca dla młodzieńca. W 1888 r. artysta przenosi się do Krakowa.