Dendryt wrocławski – metoda taksonomiczna, która wykazuje się znacznym stopniem obiektywizmu. Zaproponowana została przez grupę matematyków polskich pracujących przed II wojną światową na Uniwersytecie Lwowskim, a po wojnie na Uniwersytecie Wrocławskim. Zasady metody taksonomii wrocławskiej zostały opracowane przez członków Grupy Zastosowań Państwowego Instytutu Matematycznego we Wrocławiu. Sam proces budowy dendrytu wrocławskiego, w ramach powyższej metody, jest procesem wieloetapowym.
Etapy tworzenia dendrytu Wyznaczenie macierzy odległości taksonomicznych. Do jej utworzenia można wykorzystać na przykład odległość euklidesową. Należy pamiętać o tym, że macierz ta jest symetryczna, a główna przekątna składa się z samych zer. Ustalenie najmniejszych wartości wskaźników podobieństwa, czyli odległości taksonomicznych w ramach danych dla poszczególnych obiektów. Należy więc wybrać najmniejszą wartość liczbową osobno w każdym wierszu lub w każdej kolumnie. Przyjmuje się, że każdy obiekt to wierzchołek dendrytu, a wskaźnik podobieństwa to jego więzadło, a następnie łączy się ze sobą obiekty wskazane przez odległości w kroku drugim. Jeżeli otrzymany dendryt nie jest spójny (składa się z kilku części), należy w taki sposób powtórzyć postępowanie, aby utworzyć spójną całość.