Po powrocie do Lwowa w 1894 Franko rozpoczął starania o uzyskanie docentury na Uniwersytecie Lwowskim (po śmierci ks. profesora Omeliana Ohonowskiego wakowała katedra literatury i języka ukraińskiego (ruskiego)). Stanowiska tego nie otrzymał na skutek oporu kół reakcyjnych i administracji galicyjskiej (namiestnik Galicji Kazimierz Badeni)I. Franko w artykule zamieszczonym na łamach „Diła” opisywał, jak po śmierci prof. ks. O. Ohonowśkiego starał się o objęcie katedry literatury i języka ukraińskiego na Uniwersytecie Lwowskim. Na audiencji u K. Badeniego w tej sprawie, namiestnik zapytał go, czy to prawda, że ma żonę Rosjankę i czworo nieochrzczonych dzieci. Franko potwierdził tę informację. Następnie namiestnik zapytał go, czy dalej pracuje w ludowym „Kurierze Lwowskim”. Na to pytanie Franko również odpowiedział twierdząco. Wówczas namiestnik odpowiedział, że zobaczy, co można w tej sprawie zrobić. Po wielu zabiegach J. Romańczuk powiadomił go, że ze względu na przeszłość polityczną nie może uzyskać docentury. Po raz drugi Franko próbował uzyskać docenturę na Uniwersytecie Lwowskim w 1907 r., ale również bezskutecznie. Czesław Partacz, Od Badeniego do Potockiego. Stosunki polsko-ukraińskie w Galicji w latach 1888–1908, Toruń 1997, , Wyd. Adam Marszałek, s. 60..