Jego obrony podjął się wówczas brat pretora, Marek Tuliusz Cycero, uczeń i przyjaciel Archiasza. Wywdzięczając się Rzymowi za gościnność sławił wierszem jego zwycięstwa i wybitnych mężów. Napisał między innymi poematy epiczne o wojnie Mariusza z Cymbrami i o przewagach Lukullusa nad Mitrydatesem, pochwałę Roscjusza i konsulatu Cycerona. Cycero tak chwali jego występy publiczne w napisanej w 62 roku mowie W obronie poety Archiasza (Pro Archia poeta): Ileż to razy słyszałem go improwizującego wielką ilość wybornych wierszy o współczesnych zdarzeniach! Ileż razy na wezwanie improwizował na ten sam temat w innych słowach i zdaniach! A co napisał po namyśle i starannie opracował, to zyskiwało takie uznanie, że sławą dorównywał dawnym pisarzom. Podziwem w Rzymie otaczali go nie tylko Mariusz, Lukullus i Cycero, lecz także Q. Metellus Numidicus i jego syn Pius, M. Aemilius, Q. Catullus ojciec i syn, L. Crassus, Drusus, Oktawiusz, Katon młodszy, cała rodzina Hortensjuszów. Improwizujących poprzedników w literaturze greckiej miał w sofiście z IV wieku Alcydamasie i Antypatrze z Sydonu (z połowy II wieku), którego wspomina z podziwem Cycero w innej swojej mowie (De oratione 3, 194).