W epigramie nagrobnym (VII 818), będącym naśladownictwem Leonidasa z Tarentu, zmarły cynik Diogenes prosi przewoźnika acheronckiego o wzięcie go do przepełnionej łodzi, nic bowiem nie ma ze sobą prócz płaszcza, torby, bańki na oliwę i kija, i nic nigdy więcej nie miał. Podobnych epigramów jest osiem. Przykładem epigramu epidejktycznego (IX 19) jest utwór o koniu wyścigowym Orle, który za młodu brał nagrody w igrzyskach, a na starość obraca kierat w młynie. Jeden z najlepszych epigramów poety opowiada o sroce (VII 191): Ja, któram niegdyś pasterzom, drwalom, rybakom zapuszczającym sieci odrzucała ich okrzyki – rozlicznymi przyśpiewkami przedrzeźniając ich słowa, niby echo, natrząsając się z nich moim dziobem szyderczym – Oto bez głosu już milcząca – odkąd upadłam na ziemię – leżę tu, zapomniawszy przekory, mojej pasji naśladowania.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Epigramatycy z Antologii palatyńskiej Kategoria:Pisarze greckojęzyczni starożytnego Rzymu Kategoria:Starożytni epigramatycy greccy Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 61 p.n.e. Kategoria:Greccy poeci I wieku p.n.e. Kategoria:Rzymscy poeci I wieku p.n.e.