signal-to-noise ratio) wymawianych słów.
Efekt ten został odkryty w 1909 przez Étienne Lombarda, francuskiego otolaryngologaÉ. Lombard (1911), „Le signe de l’élévation de la voix”, Annales des Maladies de L’Oreille et du Larynx, Vol. XXXVII, No. 2, s. 101–119..
Mowa lombardzka Przy porównaniu mowy nagranej w towarzystwie hałasu oraz mowy nagranej w ciszy i odsłuchanej przy hałasach maskujących, ta pierwsza jest rozumiana z reguły lepiej. Różnice pomiędzy mową normalną a lombardzką zawierają: wzrost fonetycznej częstotliwości podstawowej, przesunięcie energii z pasma niskich częstotliwości w kierunku pasm częstotliwości średnich i wysokich, wzrost natężenia dźwięku, wzrost czasu trwania samogłosek, nachylenie spektrum (ang. spectral tilting), przesunięcie centralnych częstotliwości formantów F1 (przede wszystkim) i F2, czas trwania słów przenoszących treść w porównaniu ze słowami funkcyjnymi jest przedłużony w większym stopniuPatel R, Schell KW. (2008). The influence of linguistic content on the Lombard effect. J Speech Lang Hear Res. 51(1):209-20. ., wydatniejsze ruchy mięśni twarzy, lecz nie pomagają one w takim stopniu jak ww. zmianyVatikiotis-Bateson E, Chung V, Lutz K, Mirante N, Otten J, Tan J. (2006) Auditory, but perhaps not visual, processing of Lombard speech. J. Acoust. Soc. Am. 119: 3444.