Awansowany został na majora piechoty i latem 1919 dowodził 3 pułkiem piechoty Legionów.

1 czerwca 1919 zweryfikowany został jako major piechoty i w okresie powojennym kontynuował służbę wojskową jako dowódca II baonu w 3 pp Leg. 12 kwietnia 1927 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 5 maja 1927 został przeniesiony do 38 pułku piechoty w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W styczniu 1931 został przeniesiony na dowódcę 20 pułku piechoty w Krakowie. W marcu 1937 awansowany został na pułkownika piechoty. Na tym stanowisku pozostał do wybuchu II wojny światowej.

Dowodzony przez niego pułk uczestniczył w wojnie obronnej 1939 w składzie 6 Dywizji Piechoty (Armia „Kraków”); dywizja skapitulowała 21 września 1939 pod Rawą Ruską. Wojnę pułkownik Brożek spędził w Oflagu VII A w Murnau, gdzie doczekał wyzwolenia przez Amerykanów 29 kwietnia 1945. Dalsze jego losy nie są znane.