Jako dowódca Oddziału Uderzeniowego Adolfa Hitlera (Stoßtrupp Adolf Hitler), Berchtold uczestniczył w puczu monachijskim, w dn. 9 listopada 1923, w którym został ranny. Musiał się potem ukrywać i wyemigrował do Tyrolu. W latach 1924–1926 był dowódcą SA w okręgu Karyntia (Kärnten), a od 1925 – potwierdził swoje członkostwo w NSDAP (tym razem otrzymał numer partyjny 964).

W kwietniu 1926 wrócił z emigracji do Niemiec i został dowódcą SA w Monachium. Z dniem 1 listopada 1926 został drugim po Juliusie Schrecku dowódcą SS, i pierwszym, który nosił wprowadzony wówczas tytuł Reichsfuhrera SS. W trakcie pełnienia tej funkcji Berchtold nie potrafił skutecznie opierać się dążeniom kierownictwa SA do ograniczania i hamowania rozwoju liczebnego SS.

Z kierowania SS Berchtold zrezygnował 1 marca 1927, na rzecz swojego zastępcy – Erharda Heidena, w proteście przeciwko działaniom dowództwa SA zmierzającym do ograniczenia samodzielności SS. Nie przeszkodziło mu to jednak w zrobieniu dalszej kariery w szeregach SA, uwieńczonej rangą SA-Obergruppenfuhrera.

W latach 1927–1943 Berchtold udzielał się m.in. w prasie nazistowskiej, kierując działami literackimi w „Völkischer Beobachter” i w „Der SA-Mann”.