Brał udział w kampanii wrześniowej, na Wołyniu został wzięty przez wojska radzieckie do niewoli, z której uciekł w połowie października 1939. Od 1940 pracował w Lwowskim Politechnicznym Instytucie jako asystent Katedry Maszyn Elektrycznych, prowadząc projektowanie oraz laboratorium maszyn elektrycznych. Równocześnie wykładał na trzecim roku wydziału elektrycznego dla specjalności maszyny elektryczne „Obliczenia mechaniczne maszyn elektrycznych” oraz dla specjalności radiotechnicznej „Encyklopedię maszyn elektrycznych”. W 1941 odbył dwumiesięczną praktykę w fabryce maszyn elektrycznych CHEMZ w Charkowie. Po zajęciu Lwowa przez Niemców, od 1941 pracował w Lwowskiej Sieci Okręgowej przy projektowaniu linii wysokiego napięcia 110 kV Lwów-Borysław, a następnie do 1942 w dziale eksploatacji. Od 1942 był zatrudniony w Technische Fachkurse (zakonspirowanej Politechnice Lwowskiej), gdzie pracował na stanowisku adiunkta w Katedrze Maszyn Elektrycznych kierowanej przez Idaszewskiego, był też wykładowcą przedmiotu „technika wysokich napięć”. Równocześnie pracował w Lwowskim Oddziale firmy Siemens, kierując działem wysokich napięć.