Należał w tym okresie do pionierów uczelni – na Wydziale Elektromechanicznym pracowali w tym czasie jako wykładowcy obok niego jedynie Idaszewski i Andrzej Jellonek; był zastępcą profesora, a w latach 1946–1947 kierownikiem Katedry Maszyn Elektrycznych. W latach 1947–1955 związany był etatowo z Politechniką Śląską w Gliwicach, gdzie w 1948 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Jednocześnie od 1946 był profesorem kontraktowym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Po przejściu w 1955 na stałe do Akademii Górniczo-Hutniczej, kierował Katedrą Maszyn i Pomiarów Elektrycznych oraz pełnił funkcję dziekana Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej. W 1964 został mianowany profesorem zwyczajnym. Po przekształceniach organizacyjnych na uczelni od 1976 był dyrektorem Instytutu Maszyn i Sterowania Układów Elektroenergetycznych. Przez pewien czas pracował na kontrakcie na jednej z uczelni w Algierii. Przeszedł na emeryturę w 1985.
W oddziale Polskiej Akademii Nauk w Krakowie pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Elektrotechniki i Automatyki Wydziału IV. Od 1979 przewodniczył Radzie Naukowej Branżowego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Maszyn Elektrycznych w Katowicach. Był wieloletnim (od 1938) członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich.
Jego żoną była Maria (zm.