Praktyka stosowania reguły św. Bazylego w Kościele rzymskokatolickim została potwierdzona w roku 1561 przez papieża Piusa IV. W 1579 roku papież Grzegorz XIII wydał encyklikę Benedictus Dominus, zgodnie z którą dokonał centralizacji wszystkich klasztorów centralnej i południowej Italii, stosujących obrządek bizantyjski w życiu zakonnym. Zostały one połączone w jeden zakon bazyliański pod zwierzchnictwem klasztoru w Grottaferrata.
W pierwszej połowie XVIII wieku zakon grottoferracki został dołączony do benedyktynów. Zaczął się proces latynizacji bazylianów. W wiekach XVIII-XIX, na skutek polityki sekularyzacji, prowadzonej przez władze Królestwa Neapolu, kongregacja została prawie wyniszczona. W roku 1866 zamknięte zostały wszystkie, oprócz grottaferrackiego, klasztory.
W 1880 roku wznowiona została tradycja bizantyjska. Rozpoczął się proces odrodzenia zakonu. W 1900 roku została przyjęta nowa konstytucja zakonna.
W 1937 roku papież Pius XII podporządkował monaster bazylianów grottaferrackich Watykanowi. Obecnie zakon jest samodzielną komórką w składzie Kościoła italo-albańskiego. Zakon liczy dwa klasztory, dwudziestu pięciu mnichów, wśród których piętnastu ma święcenia kapłańskie.
Bibliografia Калиниченко Е. В., Василианский орден Италии, или Гроттаферрата, w: Православная Энциклопедия, T. 7, s. 17-27, s. .
Kategoria:Bazylianie Kategoria:Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-włoskiego