W 1965 powstał pierwszy utwór kompozytora zaprezentowany publiczności. It's Gonna Rain to trwająca przeszło siedemnaście minut kompozycja, składająca się z dwóch części, oparta na technice zapętlonych fraz, krótszych w pierwszej i dłuższych w drugiej części utworu. Taśma, na której Reich tworzył pętle, zawiera nagranie wypowiadanej przez ulicznego kaznodzieję apokaliptycznej wizji, zarejestrowane na przedmieściach San Francisco. Nagranie zapowiadające deszcz bomb zostało zapętlone i przesunięte przy pomocy dwóch nieskomplikowanych magnetofonów. Dźwięk, początkowo chaotyczny, w końcu zanika, warstwa rytmiczna zaś, początkowo uporządkowana, zostaje wielokrotnie podzielona. Te zabiegi dają wrażenie chaosu, jednakże twórca w pełni go kontroluje. Podobny zabieg zastosował rok później w utworze Come out (1966). Tym razem kompozytor użył nagrania głosu Daniela Hamma, uczestnika zamieszek w Harlemie z 1964, opowiadającego o zatrzymaniu i pobiciu go przez policję.